W cyklu tym inspiruję się pracami dawnych mistrzów malarstwa, kopiując fragmenty ich dzieł zawierające dłonie, w miejsce których implikuję (dosłownie odbijam) własne dłonie, w tym samym układzie i proporcjach. Odbieram tym samym nieśmiertelność przedstawionym osobom, nadając im cech śmiertelności. Inspiracją do tego działania jest wiersz Wisławy Szymborskiej „Radość pisania”, w którym poetka dokonuje tzw. zemsty ręki śmiertelnej. Cykl jest także oparty o spostrzeżenia międzyludzkich relacji oraz kondycji człowieka, oscylującego wokół surrealistycznych wizji.
